تبليغاتX
برگردان های یک ننر زده ی آینده دار
پنجشنبه 25 بهمن1386

         خودم

      دانیل هافمن

 

مدت ها در این مکان ایستاده ام

دیگر وجود صورتم را احساس نمی کنم.

مدت ها به این درخت زل زده ام

شکوفه وار رشد کرده ام.

 

در شاخه هایم،کلمات

چه چه می زنند مثل پرندگان.

 

ترجمه : آرش رادمنش

24 دی 1386

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت   توسط آرش رادمنش  | 

~ ~ ~
پنجشنبه 11 بهمن1386

    دانیل هافمن

دانیل جرارد هافمن متولد 3 آپریل 1923 ،شاعر،مقاله
نویس و فرهنگستانی معروف
آمریکایی است.او از سال 1973 تا 1974 سمت مشاور عالی شعر در کتابخانه ی کنگره آمریکا را بر عهده داشت. هافمن متولد نیویورک بود.او در جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی به عنوان نویسنده ی فنی و در ژورنال تحقیقاتی هوانورد خدمت کرد.در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد،مدرک کارشناسی هنرش را در 1947، کارشناسی ارشد در سال 1949 و در 1956 مدرک دکتری اش را از دانشگاه مزبور اخذ کرد.

در 1954 اولین مجموعه شعرش را به نام ناوگانی شامل سی نهنگ* منتشر کرد. دابیلو.اچ.آودن* این مجموعه را به عنوان بخشی از گلچین مجموعه هایی از شاعران جوان انتخاب، و در این کتاب مجموعه ی هافمن را با "آغاز جریان جدید شعر طبیعی،در جهان پسا- ووردزوورثی*" معرفی کرد. هافمن پس از آن ده مجموعه شعر دیگر،یک شرح حال، و هفت مجلد نقد و نظر به دنیای نشر سپرد.

اواخر دوران کاری اش در دانشگاه پنسیلوانیا به تدریس پرداخت و در همان جا به عنوان پروفسور فلیکس شلینگ دپارتمان ادبیات انگلیسی بازنشسته ی افتخاری شد، و جامعه ی دانش پژوهان این دانشگاه گلچین شعری به افتخار زحمات او برای شاعران آینده، منتشر کرد. او اکنون رِِییس افتخاری انجمن شعرای آمریکاست. هافمن علاوه بر این ها از سال 1988 تا 1999 به عنوان شاعر مقیم در کلیسای جامع سنت جان حکیم* واقع در نیویورک مسئول و مشغول بود، همان جایی که در آن بنیاد شاعران آمریکایی* را تأسیس کرد.

جوایز مهمی که هافمن برنده شده است شامل جایزه ی یادبود هزلت، جایزه ی آیکن تیلور* برای شعر مدرن آمریکایی،مدال یادبود مایگر پن* برای ترجمه اش از اشعار معاصر مجارستان، جایزه ی سال 2005 شعر آرتور رنسه*،جایزه ای از آکادمی هنر و ادبیات آمریکا برای شعری استثنایی از مجموعه ی آب تاریک،و بسیاری امتیازات،کمک هزینه ها و بورس های مختلف از دانشگاه ها و بنیادهای گوناگون، از جمله گوگنهایم  و جایزه ملی آثار انسانی.

هافمن با همسرش در سوارث مور پنسیلوانیا زندگی می کند.     

---------------------------------------------

 

   در چشم انداز

دانیل هافمن  

آن ها --حتی آن ها که با عصای زیر بغل—

 همیشه با گام های سریع و مشتاق

حرکت می کنند به سمت بالای تپه.

پابلند تر و جوان تر به زودی به یال می رسند،

و بعدتر بالای سر زائران پرشوری پدیدار می شوند

که آهسته تر نفس نفس زنان شیب یال را بالا می روند.

آن ها در کنار نرده های استراحت گاه،تندیس وار (ایستاده اند) ،

و چهره های کوچک ضد نورشان آسمان را می شکافد.

ببین، حالا عده ای دارند از مسیر مارپیچ پایین می آیند--

جوان تر و بلندتر قدم هایشان را تند می کنند،

دیگر در برابر نور آسمان  بی ابر و بی کران کوتوله و سیاه به نظر نمی رسند،

لباس هایشان خاکی،قرمز،و سفید. در یک صف،

چون دانه های تسبیحی که نخش دیده نمی شود،

به پایین،به پارکینگ ماشین ها می رسند،

سپس به جهات مختلف پخش و پلا می شوند.

حالا پراکنده و جدا، آیا تک تک آن ها هنوز

مقداری از آن احساس زیبایی را با خود دارند که

از هدف و خواهش مشترکی که آن جا،باهم زیر آسمان داشتند

 وام گرفته بودند، هر چه که بود؟

ترجمه : آرش رادمنش

 

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت   توسط آرش رادمنش  | 

~ ~ ~